voorstellen Larissa Nieuwe blogger Beebs and Moms
Baby Column Moederschap

Niets is meer veilig want mijn baby loopt!

Zannah is nu ongeveer 14 maanden oud, en ze loopt sinds een klein maandje. Daarvoor deed ze wel al wat stapjes. Van de tafel naar de bank kon ze een paar stapjes zetten zonder zichzelf ergens aan vast te houden. Weken deed ze niet veel meer dan die paar stapjes tot ze van het ene op het andere moment een paar meter liep. Ze schrok er zelf van, maar eenmaal van de schrik bekomen had ze door dat lopen een makkelijkere manier van verplaatsen was. Het kruipen en stappen langs meubels veranderden in lopen door het hele huis.

Oefenen met lopen

Met haar benen wijd en haar armen in de lucht om balans te bewaren oefende Zannah het lopen. En nu een maand later gaat het haar eigenlijk heel goed af en wilt ze overal waar mogelijk lopen. Ik weet niet hoe andere moeders het lopen ervaren, maar voor mijn gevoel is naast het lopen ook haar eigen wil ineens heel sterk naar voren gekomen.

Misschien komt het omdat ze nu makkelijker spullen kan verplaatsten. Kruipen gaat lastig met handen vol, maar lopen niet. In mijn hal heb ik een wand met foto lijstjes, af en toe pakt Zannah een fotolijstje weg uit de woonkamer loopt naar de hal en drukt hem tegen de wand. Vervolgens laat ze hem voor de wand liggen in de hal. Ik denk dat ze vind dat die daar mooier zou hangen. En dat is nog maar haar willetje in huis dat ze toont.

Laatst gingen we naar het winkelcentrum, ze is daar natuurlijk al regelmatig geweest. Maar nu mocht en kon ze voor het eerst zelf lopen in het winkelcentrum. Oke, misschien dat hier de onervarenheid van mij als moeder met een kind dat zelf kan lopen naar voren kwam. Want ìk wilde even langs twee winkels, maar ook Zannah wist precies waar ze heen wilde, en dat was niet waar ik heen wilde. Twee winkels afgaan duurde ruim een uur. Want elke hond die in het winkelcentrum liep zijn we achterna gelopen, aan elke plant die er staat hebben we geroken en naast de twee winkels die de bedoeling waren zijn we er nog een paar in en uit gerend, alleen maar omdat Zannah dat wilde.

Misschien komt het wel omdat, nu ze loopt, het baby er wel echt vanaf is. Ineens loopt daar een mini mensje, een klein dametje die met haar buik naar voren en billen naar achteren precies weet waar ze naartoe wilt. Een klein dametje die af en toe met een speelgoed telefoon aan haar oor, terwijl ze hele verhalen bij elkaar babbelt, de woonkamer op en neer loopt. Een klein dametje die ik heb benoemt tot mijn eigen personal sportschool. Als ik met haar buiten loop leg ik meer kilometers af dan dat ik daarvoor in een hele week deed. Zelfs konijnenbroer Teun die tot ze liep altijd sneller was dan Zannah legt het nu af en toe af. Als zij Teun (ons konijn) wilt aaien gebeurt dat, en als zij buiten net als in het winkelcentrum ook achter elke hond aan wilt lopen gebeurt dat ook.

Zij weet wel wat ze wilt, en mam of pap moet dan maar even bedenken of dat ook echt kan of niet. Ook wel het mooie aan dat eigen willetje. Haar kleine wereldje steeds groter maken. Onbevangen de grote wereld ingaan en ontdekken wat er allemaal te beleven valt. Letterlijk met vallen en opstaan omdat haar evenwicht soms nog niet helemaal goed is. Oprecht kunnen genieten van alles wat ze tegen komt, omdat ze nog geen angst heeft dat er iets mis kan gaan.

Het zal vast nog heel wat kilometers kosten voordat het eigen willetje van Zannah naar mama zal luisteren. En we, als er twee winkels in de planning staan, ook daadwerkelijk maar twee winkels inlopen. Al is dat misschien wel helemaal verleden tijd, moet ik mijn eigen wil een beetje opzij zetten omdat er een eigen willetje is bijgekomen. Een willetje dat soms nou eenmaal net even de andere kant uit wilt lopen. Omdat daar hetgene is wat zij wil, en gewoon even niet wat mama wilt.

Lees hier alle blogs van Larissa

«

»