voorstellen Larissa Nieuwe blogger Beebs and Moms
Column Moederschap

Afscheid nemen van de box in de woonkamer

Zannah is nu 1 jaar, wij vonden dat een goed moment om de box uit de woonkamer te halen. Het hoekje waar haar box stond hebben we de avond voor haar verjaardag veranderd in een speelhoekje. Lichtelijk emotioneel werd ik er wel even van, mijn kleine meisje te groot voor de box. Maar hij werd voornamelijk nog gebruikt als opslag voor haar speelgoed. Waar ze dan vervolgens zelf niet bij kon. Een speelhoekje dus.

Weg met die box uit de woonkamer!

Op haar verjaardag werd ze flink verwend met mooie kado’s dus we konden het hoekje gelijk mooi inrichten.
Op de grond een groot speelkleed, zo’n ouderwetse met een weg erop, zodat je er met auto’s op kan rijden. Wel een speciale, want Dennis en Zannah zijn echte Haarlemmers. Dus toen ik een aantal weken geleden zo’n speelkleed tegenkwam met de plattegrond van Haarlem hebben we die natuurlijk gelijk gekocht.

Op haar verjaardag kreeg ze onder andere een keukentje in het roze met haar naam erop, een mini ballenbak, een hobbel olifant (de paard versie ervan ken je waarschijnlijk wel, alleen dit is een olifant van pluche) en autootjes om mee te spelen op haar nieuwe speelkleed. De autootjes zingen liedjes dus waren al snel haar favoriet. Het is een politieauto Peter, een ambulance Amir, een ijscowagen Gijs en een personenauto Cory.

De hele dag door liedjes zingen

Van de politie en de ambulance dacht ik altijd dat het vrij drukke beroepen waren, maar bij Peter en Amir niet, die hebben gewoon alle tijd om de hele dag door liedjes te zingen. Bij een ijscowagen hoort een muziekje er natuurlijk bij en in Cory herken ik mezelf wel, lekker rijden en zo hard mogelijk meezingen met de radio. Toch niemand die er dan last van heeft. Al is dat zomers misschien wel anders met het autoraampje open. Nederlandse muziek heeft dan trouwens mijn voorkeur, dat delen Cory en ik ook. Alleen ben ik opgevoed met André Hazes en heeft mijn moeder de liefde voor zijn muziek aan mij doorgegeven. Maar zingt Cory over het feit dat hij met vrienden door de wijk rijdt. Het maakt niet uit, Nederlandse muziek over het algemeen zingt nou eenmaal lekkerder mee vind ik en ik kon Cory’s zelf verzonnen liedjes al snel meezingen.

Een speelgoed radar ontwikkelen?

Maar door Zannah haar speelhoekje ben ik aan het kijken of eigenlijk meer genoodzaakt een speelgoed radar te ontwikkelen. Nu haar speelgoed niet meer in de box ligt maar binnen handbereik in haar speelhoekje is binnen no time al het speelgoed overal. De ballen uit de ballenbak gaan door de hele woonkamer. De spullen uit haar keukentje in de ballenbak, of naar Teun. Ze heeft soms volgens mij het idee dat ze voor hem even een kopje koffie moet zetten of een eitje moet bakken. Teun vind dat helemaal niet erg aangezien haar keukenspeelgoed van hout is, want konijnenbroer Teun houdt enorm van knagen aan hout. En de knuffels uit haar kist staan denk ik beter op de kast, op de vensterbank en sommigen spelen volgens Zannah liever tussen de ballenbak ballen op de vloer. Ergens tussen dit alles door rijden Peter, Amir, Gijs en Cory.

Dat het binnen no time zo’n troep is vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Ze vermaakt zich en heeft een grote lach op haar gezicht. Alleen dat houten speelgoed bij Teun is niet veilig, hoe lief bedoeld ook dat kopje koffie voor konijnenbroer Teun, veilig is het speelgoed in zijn hok niet. En daar komt dus die speelgoed radar van pas, Teun is snel, dus moet ik dat ook zijn. Tussen de ballenbak ballen door, over de knuffels heen sprint ik naar zijn hok om het kopje koffie te redden. Maar mijn speelgoed radar werkt kennelijk nog niet optimaal. Ik stap op een bal, die schiet onder mijn voet weg tegen Amir de ambulance, hij heeft gelijk weer de behoefte een liedje te gaan zingen. Al kruipend ga ik verder en red het houten kopje koffie nog net op tijd.

De woonkamer steeds weer opruimen….

‘S middags als Zannah even op bed ligt ruim ik alles weer en op en zet het terug op zijn plek. Even de rust terug brengen in mijn woonkamer voor een kleine twee uurtjes. Kruipend ga ik door de woonkamer om alle ballenbak ballen terug in de bak te doen, haar knuffels terug in de kist, de keuken richt ik weer in en de auto’s gaan in de garage. Tijdens mijn kruiptocht door de woonkamer beland er een houten taartpunt onder mijn knieën en even later een gebakken ei. Zelfs als ik alle tijd heb om me tussen haar speelgoed door te manoeuvreren lukt het me nog niet alles te ontwijken. Bestaat er dan eigenlijk wel zoiets als een speelgoedradar, valt er zoiets te ontwikkelen? Of is dit gewoon iets wat bij het moederschap hoort? Ik word er blij van als Zannah zo vrolijk is van het spelen met al haar speelgoed. Hoort het er dan misschien bij dat ik af en toe samen met de ballenbak ballen door de woonkamer rol?

Ik denk dat ik Amir maar gewoon heel goed te vriend ga houden, hem bij het opruimen vooraan in de garage zet. Ik weet nooit waarvoor ik hem nog eens nodig kan hebben. Mocht mijn speelgoedradar zich niet ontwikkelen, is hij in de buurt in gevallen van nood. Vrolijkt me zelfs op met een liedje als het nodig is. En zoals Cory zingt: 🎶spelen is zo leuk, met een beetje fantasie verbeelding en magie🎶. Of zoals André Hazes zingt: 🎶De glimlach van een kind. Dat met een trein speelt of een pop. Zo’n glimlach maakt je blij. Daar kan geen feest meer tegenop🎶

Het zal wel de magie van het moederschap zijn. Dat ik zonder speelgoed radar, rollend over de vloer tussen de ballenbak ballen nog steeds blij word als ik Zannah zie glimlachen. En hopelijk blijft dat zo, blijf ik van haar genieten ook al is het een troep. Zo niet, dan richt ik toch maar al mijn pijlen op de ontwikkeling van een speelgoedradar. Of ik leer haar zelf op te ruimen, misschien gezellig samen. Manoeuvreren we samen tussen al haar speelgoed door en zetten we het terug op de plek waar het hoort. Samen is toch gezelliger dan alleen. En handig is het natuurlijk ook als Zannah leert dat er naast troep maken ook zoiets als opruimen bestaat.

Lees hier alle blogs van Larissa

«

»