Manon - mijn dochter heeft een bootschedel
Beebs Recente berichten

Mijn dochter heeft een bootschedel | Deel 5

Manon neemt ons mee in het hele proces waar zij met haar dochter in zit. Haar dochtertje van 3 maanden heeft namelijk een bootschedel en zal daaraan geopereerd moeten worden. De dag van de operatie is nu dan echt aangebroken en Manon zit logischerwijs vol zenuwen.

De dag van de operatie is dan eindelijk aangebroken

23.01.2020: Ik heb geen oog dicht gedaan, het licht in de kamer, de verdrietige kindjes die ik de hele nacht hoorde en een verpleegster die midden in de nacht kwam zeggen dat ze ons om half 8 wakker zou maken hielpen niet mee.

Gelukkig heeft Loïs heerlijk geslapen. We hebben haar niet wakker gemaakt voor een voeding en als we haar om half 8 wakker moeten maken, zijn we blij met die keuze. Thorben is rond kwart voor 8 bij ons op de kamer en we voelen de spanning. Het gaat nu echt gebeuren. We wassen Loïs haar hoofd nogmaals met jodium en doet het operatieschort aan. Ze ligt met grote ogen te kijken wat er allemaal gebeurd.

De vijf minuten die we nog over hebben voordat ze naar de OK gaat, gebruiken we om even extra te knuffelen. Ik slik mijn tranen weg als ik haar mooie ogen krijg en Thorben zie kletsen met ons mini meisje.
Het is zo bizar, morgen is ze pas 3 maanden en dan moet ze dit al meemaken.

Onderweg naar de OK. Heerlijk onder haar eigen dekentje.

Op naar de operatiekamer

We worden vrij snel na dit moment door de verpleegster gehaald om naar de OK te gaan. Loïs kijkt haar ogen uit! Eenmaal bij de OK moeten we even wachten en is er ook een ander meisje (10 jaar) die klaar ligt voor een operatie. Ze wil graag bij Loïs kijken, want zo’n schattige baby trekt de aandacht. Thorben blijft achter in de familiekamer en ik word in een operatiepak gehesen zodat ik mee kan de OK in tot Loïs onder narcose gebracht wordt.

Dit gaat vrij snel en eenmaal op de OK zie ik een team van zo’n 10 mensen staan. De chirurg herken ik en hij vraagt mij Loïs voor te stellen en te vertellen waaraan ze geopereerd wordt. Ze houden een briefing en ik merk dat het mij langzaam teveel word. Het begint te draaien voor mijn ogen en ik focus mij op mijn ademhaling en Loïs. Ik ga hier niet flauwvallen schreeuw ik in mijn hoofd. Loïs ligt nog steeds met grote ogen te kijken, alsof ze denkt “waar ben ik beland?”

Na de briefing mag ik haar op de operatietafel leggen en krijgt ze al snel het kapje op. Ze moet direct huilen en ik ook. Het is zo naar om haar zo te zien.
Ze vecht tegen de narcose en ik fluister dat ik van haar hou en dat we haar snel weer zouden zien. En dan valt ze in slaap. Het was een heftig moment, maar ook snel voorbij. In tranen vraag ik aan de anesthesist of ze goed voor haar willen zorgen en dan word ik door een verpleegster naar Thorben in de familiekamer gebracht. Het pak gaat uit en na een stevige knuffel vertel ik hem hoe het is gegaan.

Wachten, wachten, wachten

De verpleegster vertelt dat we om 09.45 terug moeten zijn in de familiekamer en dat de arts vanaf dan kan komen. Het kan ook wat langer duren, dan hoeven wij ons geen zorgen te maken. En dan kan het lange wachten beginnen.. Hier zijn we voor gewaarschuwd door velen, het zullen de langste minuten uit je leven worden. We besluiten samen te gaan ontbijten, want dat hebben we nog niet kunnen doen. In het restaurant eten we wat en doen een spelletje. We proberen er zo min mogelijk aan te denken wat ze nu met Loïs aan het doen zijn en dan vliegt de tijd voorbij. We vinden het wachten reuze meevallen. Met de wandelingen door het ziekenhuis van OK naar restaurant en weer terug, hebben we ongeveer een uur en 15 min. moeten wachten.

Eenmaal aangekomen in de familiekamer komt de chirurg vrijwel direct binnen. Hij vertelt dat de operatie goed is gegaan. Ze hebben een stuk van 4 bij 11cm uit haar schedel gehaald en het is nu wachten tot Loïs op de uitslaapkamer ligt. Dan mogen we beiden bij haar.
We zijn enorm opgelucht dat de operatie goed is verlopen.
Niet wetende wat ons nog te wachten stond.

Lekker slapen bij mama

Na de operatie

Na een klein half uur worden we de uitslaapkamer binnen geroepen. We treffen Loïs vol slangen aan, haar handen zitten in het verband i.v.m. de infusen die geprikt zijn en op haar hoofd zit een verband geplakt. Ze is vreselijk onrustig, gilt van de pijn en tijgert steeds hoger haar bed in.
Ik schrik mij rot en kan alleen maar huilen. De verpleegkundigen zijn zoekende hoe de slangen zitten en proberen deze zo comfortabel mogelijk neer te leggen.

Naast Loïs ligt een jongetje die in paniek schreeuwt om zijn ouders. Wat is dit heftig! Uiteindelijk krijgt Loïs extra morfine tegen de pijn en ligt ze volledig stil te slapen. Haar huidskleur is even wit als het laken waar ze onder ligt. Dit is een beeld dat ik nooit meer van mijn netvlies krijg.
Ik voel mij schuldig dat ik zo verdrietig ben en voor mijn gevoel niet goed voor Loïs kan zijn. Gelukkig zijn we hier met z’n tweeën en lukt Thorben het wel.

Na zo’n 1,5 uur op de uitslaapkamer worden we naar onze eigen kamer gebracht. Loïs wordt weer onrustig en na een tijdje besluiten ze haar nog meer morfine te geven. Het is echt niet fijn om ons mini meisje daar zo te zien liggen. Normaal zo vrolijk en bewegelijk, nu ligt ze helemaal stil en slaapt ze constant. Wij doden de tijd met het kijken van tennis en het op de hoogte brengen van het thuisfront. Na een tijdje komen de neurochirurg en de kinderarts kijken. Zij geven aan dat het normaal is dat Loïs nog zo versuft is, maar we moeten wel gaan kijken of ze iets wilt drinken en of ze gaat plassen.

De tijd begint toch wat te dringen

Rond een uur of vier wordt ze een beetje wakker en geven we haar iets te drinken. Het is super spannend, maar ook heel fijn om haar even te knuffelen. Ze drinkt niet veel en valt vrijwel meteen in slaap. Ik hou haar lekker bij mij. De uren kruipen voorbij en Loïs slaapt constant en plast niet.
Daarnaast was ook haar HB erg laag. Wij vinden dit heel spannend! Als haar HB niet omhoog gaat moet ze een bloedtransfusie. Intussen is het 21.00 uur ’s avonds.

Loïs moet nu toch echt gaan plassen, anders wordt er een echo gemaakt van haar blaas om te onderzoeken waarom het plassen niet lukt. Het laatste moment dat de verpleegkundigen zouden controleren, plaste Loïs en zagen we een heel voorzichtig lachje. We stonden te springen naast haar bed. Wat een fijne afsluiting van de dag! Thorben stond namelijk op het punt om naar het Ronald McDonald huis te gaan.

Deze dag leek wel een week te duren, maar gelukkig heeft ze op de valreep een beetje herstel laten zien. Hopelijk gaat het morgen weer een stapje beter waardoor we naar huis mogen.

Die ene grote wens
De onderzoeken voor onze grote wens
De rollercoaster met onze kinderwens
Als de droom alleen maar mooier wordt
De droom die werkelijkheid wordt
Mijn dochter heeft een bootschedel | Deel 1
Mijn dochter heeft een bootschedel | Deel 2
Mijn dochter heeft een bootschedel | Deel 3

Manon

Hé! Manon hier. Samen met Thorben woon ik in ons net verbouwde huis en ben ik juf van een toffe groep kleuters. Heerlijk vind ik het om anderen blij te maken met mijn creatieve uitspattingen. Dit doe ik inmiddels ook via mijn eigen bedrijf love2give. Daarnaast vind ik het heerlijk om naar het strand te gaan, feestjes te organiseren en te tennissen. Heel spannend vind ik het om jullie te vertellen over onze bumpy road naar hopelijk ooit een kindje.

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

20 + zestien =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.