voorstelblog Petra voorstellen B&M blogger
Column Moms

Wat als de emigratie tegenvalt?

De vorige keer vertelde Petra je over hoe zij op het idee kwam om te emigreren naar Tenerife. Deze keer vertelt zij jou hoe de daadwerkelijke emigratie ging maar ook over de moeilijkheden die zij met haar gezin tegenkomt in tijden van Corona. Wat nu?

Emigratieplannen, deel 2

Heel fijn! De vlucht was prima verlopen, dat konden we alvast in onze spreekwoordelijke zak steken! Na het landen en de temperatuur controle op het vliegveld i.v.m. Corona (gewoon op afstand met een scanner, er kwamen gelukkig geen holtes aan te pas), vonden we al snel al onze bagage op de band en sloot ik aan in de rij om onze huurauto op te halen. Heerlijk! We waren geland, alles was goed gegaan, nu snel die auto halen en starten met het échte avontuur!

Onze aankomst op Tenerife

Na wat bureaucratisch geneuzel en de bijbehorende Spaanse klant(on)vriendelijkheid die ik al vaker had meegemaakt bij de Car Rental, speelden we Tetris met onze bagage op de parkeerplaats om alles zo efficiënt mogelijk in de auto te krijgen. We waren te ambitieus, want lekker zitten én Lena veilig in haar stoeltje krijgen én de bagage netjes stapelen, bleek onmogelijk. Gelukkig hoefden we niet lang te rijden en waren we al snel in ons hotel, waar we lekker twee weken All Inclusive zouden verblijven.

Eerst even bijkomen

Het was niet het hotel dat we geboekt hadden, maar op zich een prima hotel. We kregen een mooie, ruime en hip ingerichte kamer en hadden zelfs de optie om Lena in een aparte ruimte, achter schuifdeuren in onze kamer, te laten slapen. Luxe! Hoewel het niet onze droomvakantie was, was het fijn om op deze manier op het eiland ‘te landen’. Lekker luxe, lekker lui, écht even niks moeten. We gingen vaak al rond 20:00 uur naar bed, ook omdat ik met een baby de bar in gaan én tijdens Corona onnodig drukte opzoeken geen goed plan vond. Daarbij hebben we het denk ik ook nodig gehad, want we hebben beiden nog nooit zo lang en zo vast geslapen. Ik weet nog dat ik dacht ‘volgens mij heb ik sinds de start van ons fertiliteitstraject niet meer zo lekker geslapen’. Lena gunde het ons blijkbaar, want vanaf nacht 1 in het hotel sliep ze ook daar door.

Op naar ons appartement op Tenerife, ons nieuwe huis

Na bijna twee weken, was het tijd om uit te checken en in te trekken in het appartementje dat ik vanuit Nederland al geregeld had. Ik keek enorm uit naar weer ons eigen ding doen, want in het hotel moesten we i.v.m. Corona alles reserveren en dat in combinatie met het ritme van Lena, maakte dat we echt heel erg op de klok aan het leven waren. Daar hou ik in Nederland al niet van, laat staan op wat een vakantie had moeten zijn. Helaas viel (en valt) het appartement mij heel erg tegen, met name omdat het gewoon slecht onderhouden en slecht schoongemaakt was. De eerste week heb ik vooral veel gepoetst (ik heb me ooit eens laten vertellen dat dat een Limburgs woord is, is dat zo?) en me afgevraagd hoe iemand zo met zijn woning/investering om kan gaan.

Een flinke tegenvaller….

Ik voel me nu nog steeds niet prettig binnen, maar op het balkon en op de boulevard die op 200 meter afstand ligt, kan ik me gelukkig beter ontspannen. Het eiland is er helaas vergelijkbaar aan toe: in 2008 is er een economische crisis geweest en net toen de daardoor opgelopen achterstand ingehaald leek te worden, sloeg Corona toe. Tenerife moet het voor een groot deel hebben van toerisme en hoewel het hier in verhouding net zo veilig of veiliger is dan in veel andere landen, wordt hiernaartoe reizen ontmoedigd. Daar kan en mag je van alles van vinden, maar het resultaat is dat veel hotels dicht zijn, personeel hun baan kwijt is en soms zelfs hun huis.

De sociale voorzieningen op Tenerife

De sociale voorzieningen zijn hier heel matig, helaas. Daarnaast komen er veel bootjes aan met illegale migranten vanuit Afrika. Er is momenteel oorlog in het Sahara-gebied, waardoor veel jonge mannen de reis met de boot hierheen wagen. Een enkeling overleeft dit niet, de meerderheid wordt uit zee gehaald, getest en in hotels ondergebracht die leegstaan, waar een hoteleigenaar €45,- per dag per persoon krijgt om ze van onderdak en voedsel te voorzien. Zo ook het hotel in ‘onze achtertuin’.

Al met al geen ideale situatie: een groot deel van het eiland voelt als een enorm spookdorp, solliciteren in het toerisme of de horeca voelt gewoon niet oké en de mogelijkheden zijn sowieso al zeer beperkt, het gevoel van onveiligheid neemt toe en de armoede is zichtbaar en voelbaar op het hele eiland. Mijn werk als psycholoog kan ik gelukkig online doen en daarmee komt er iets aan inkomen binnen. En we kunnen gebruik maken van onze spaarrekening, maar aangezien we geen miljonairs zijn (ach wat, niet eens ‘ton-airs’), kan dat ook niet eeuwig duren.

Stilstaan en onze volgende stappen bedenken

En dus zijn we ons aan het beraden. Ik besloot al vrij snel dat dit niet het Tenerife is waar ik me prettig voel, wil blijven en wat ik ken van voorgaande jaren. Dat is natuurlijk een enorme domper. Je realiseren dat je jaren hebt gewacht en toegewerkt naar een droom en die dan zo snel na aankomst onmogelijk zien worden, is gewoon k*t. Vooral voor mijn man, aangezien die écht niet terug wil naar Nederland. En voor mezelf, omdat ik écht niet hier wil blijven. En voor ons huwelijk is dit natuurlijk ook een uitdaging: een LAT-relatie op 4 uur vliegen met een dochter van ruim 6 maanden….ik ben voor veel in, maar het moet wel haalbaar zijn. En hoe gelukkig ben je op een plek die gelukkig maakt, maar met de helft van je gezin bijna op een ander continent?

Wat we wel zeker weten: we hoeven niet persé terug naar Nederland, nog niet. En hoe gaaf is dat: vanaf hier is alles mogelijk! Dit is het dan misschien niet, maar deze grote, blauwe bol is zó groot, opties genoeg. Nu dus even bekijken waar we wel en niet heen mogen reizen (want, je weet wel, dat ene met hoofdletter C) en dan beslissen wat we gaan doen. Eens kijken wat er nu bovenaan ons lijstje komt te staan!

Petra

Mijn naam is Petra, ik ben 35, getrouwd en sinds juni mama van dochter Lena. Lena is er gekomen na het doorlopen van een jarenlang fertiliteitstraject, een groot wonder dus! Sinds juni begeef ik me in een hele nieuwe fase in het leven, als moeder. Dat is een uitdaging, zeker gezien de andere dingen die gaande zijn. Om je een indruk te geven: ik ben psycholoog met een eigen praktijk, mijn man en ik dealen nog met de restanten van een vechtscheiding in zijn verleden, ik ben recent een webshop begonnen om mijn creatieve ei in kwijt te kunnen en oh ja, we wonen sinds deze maand voor minimaal een half jaar op Tenerife!

«

»