voorstelblog Petra voorstellen B&M blogger
Column

Vaders en het aankleden van de kinderen

Wanneer je een relatie met iemand krijgt, is dat best spannend. Een periode van aftasten begint, waarschijnlijk zowel figuurlijk als letterlijk. In die eerste periode ben je misschien ook wel een soort opgepoetste versie van jezelf, want je wil een goede indruk maken. Ik kan me bijvoorbeeld nog herinneren dat ik, toen ik mijn nu-man als potentiële partner begon te zien, dacht: ‘Deze is wel interessant, dus even mijn best beentje voor zetten’. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen onware versie van mezelf verzonnen of iets in die hoek, maar ik was wel de Ik uit de glossy folder: net even meer aandacht aan mijn make-up besteden en die twijfelachtige combinatie van mijn oh-zo-lekker-zittende-shirt-van-de-middelbare-school (van ruim 10 jaar oud) en nette rok liet ik achterwege (ik heb niet zoveel met mode, can you tell?).

In het begin van de relatie

In het begin van een nieuwe relatie ben je ook vooral gericht op overeenkomsten: ‘Oh wat leuk, jij hebt óók wenkbrauwen!’ en als je al verschillen opmerkt, vindt je die natuurlijk ‘Fan-tás-tisch!’. Na de eerste periode van vioolmuziek en rozengeur, komen de eerste kleine scheurtjes tevoorschijn: ‘Verrek, zijn poep stinkt ook!’ of ‘Vieze was hoort ín de wasmand, niet ernaast…*zucht*’. Nog ietsje verder in de tijd en ook de verschillen worden duidelijk. In ons geval ging het van ‘We vullen elkaar mooi aan qua muzieksmaak’ naar ‘Jemig, luister jij écht zoveel naar die takkeherrie?!’, waarbij hij mijn voorliefde voor metal als takkeherrie bestempelt en ik zijn Thunderdome-liefde soms echt niet begrijp. Gelukkig zijn het vooral kleine dingen die we vrij makkelijk kunnen ‘neutraliseren’ door bijvoorbeeld muziek op te zetten die we allebei prima vinden wanneer we samen zijn (je mag zelf bedenken wat er dan bij ons thuis uit de boxen komt).

Minder neutraal gebied

Met de komst van Lena werd dit al iets lastiger. Eigenlijk al vóór haar komst. Een kind is bij uitstek iets dat van een koppel samen is, dus ik vond het niet oké als één van ons haar of zijn zin zou krijgen en de ander niet. En laten we eerlijk zijn: de kans op ‘haar’ in de voorgaande zin was groter. Lekker Nederlands ‘polderen’ vond ik ook geen strak plan, want door compromissen ontstaan vaak gekunstelde conclusies. Stel dat ik Marie een leuke naam had gevonden en mijn man Michelle, dan had onze dochter zomaar Marchellie of Michie geheten kunnen hebben. Niet echt opties als je het mij vraagt en bij deze direct ook excuses voor eventuele lezers waarvan hun kind wel één van deze namen heeft. Gelukkig waren wij snel uit de naam en andere beslissingen voor en rondom de geboorte van Lena.

Moeders wil is wet

Maar soms is het echt nodig, of vond ik het echt nodig, om toch mijn zin te krijgen. Voor Lena’s bestwil natuurlijk! Kledingkeuze is zo’n ding. Als ik manlief onze dochter laat aankleden, is dat oké. Ze heeft kleding aan die past, waar geen gaten in zitten, die schoon is en waardoor ze geen kou lijdt. Maar daar is dan vaak ook wel alles mee gezegd. Matchen van leuke kleding blijkt voor manlief vrij vaak een uitdaging. Allerlei printjes en kleuren door elkaar, waarvan een hip modemagazine zou zeggen ‘eclectisch’, maar waarvan ik zeg ‘No way dat ze zo naar buiten gaat’. En nee de ironie ontgaat mij niet, aangezien ik in het begin van deze blog aangaf niets met mode te hebben. Vaak combineer ik dan ook al kledingstukken die ik zo klaar leg dat er geen gesprek gevoerd hoeft te worden over ‘de poepkleur van haar trui’, wat dan gewoon mosterdgeel is, of de ‘roefeltjes’ aan een broek, waarmee manlief ‘ruches’ bedoelt.

Lekker boeiend

En ineens bedacht ik me dat het me eigenlijk niet eens zoveel boeit of Lena’s kleding matcht of niet. Veel belangrijker is het dat ik een man heb en dat Lena een vader heeft die zo betrokken bij haar is. Die probeert om haar leuk aan te kleden, die zich druk maakt om ‘vieze’ kleuren kleding en die probeert mode-termen te gebruiken wanneer hij haar in een outfit hijst. Dat is de werkelijkheid namelijk: een vader die onwijs veel van zijn dochter houdt. En dat een outfit in mijn ogen dan niet geschikt is voor een glossy folder, dat doet er eigenlijk niet toe.

Lees hier alle blogs van Petra

Petra

Petra

Mijn naam is Petra, ik ben 35, getrouwd en sinds juni mama van dochter Lena. Lena is er gekomen na het doorlopen van een jarenlang fertiliteitstraject, een groot wonder dus! Sinds juni begeef ik me in een hele nieuwe fase in het leven, als moeder. Dat is een uitdaging, zeker gezien de andere dingen die gaande zijn. Om je een indruk te geven: ik ben psycholoog met een eigen praktijk, mijn man en ik dealen nog met de restanten van een vechtscheiding in zijn verleden, ik ben recent een webshop begonnen om mijn creatieve ei in kwijt te kunnen en oh ja, we wonen sinds deze maand voor minimaal een half jaar op Tenerife!

«

»