Mijn Zwangerschapsverlies Sharon
Recente berichten Zwangerschapsverlies

Mijn Zwangerschapsverlies | Gebroken dromen

Verliefd en gelukkig met je partner. Samen wil je die liefde bekronen met een kindje en dan blijkt dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is. “Gebroken dromen” deelt haar verhaal over haar zwangerschapsverlies.

Zwanger worden, het voelde als een sprookjeswereld in mijn hoofd.

Ik droomde er volop over samen met hem, mijn held. Hoe we heel veel zouden “proberen” om dat kindje te maken. Vol spanning en plezier. Hoe we als het dan gelukt zou zijn, zouden kunnen nadenken over zoveel plezante dingen. Zoeken naar een mooie naam dat we beiden graag hoorden. Zoeken naar leuke babyspulletjes: een kinderkamertje, een wiegje, een kinderwagen, speelgoed, grote knuffelberen, een badje, een verzorgingstafel, een eetstoel, kleertjes. We zouden alle babywinkels bezoeken en ons daarbij volop amuseren. We zouden zoeken naar het in onze ogen perfecte geboortekaartje en de perfecte doopsuiker. Ik zou Pinterest als mijn tweede thuis zien. We zouden hebben nagedacht over leuke of grappige aankondigingen en hoe we het aan de familie zouden vertellen. We hadden zoveel ontzettend mooie dromen over hoe we het allemaal zagen in de toekomst. Het zou een sprookje zijn in zijn puurste vorm.

Op geen enkel moment had ik toen durven vermoeden dat die sprookjeswereld heel snel uit elkaar zou spatten. Dat zwanger worden en zwanger blijven niet altijd zo’n mooi verhaal is. Dat het vaak ook een verhaal is waar een dikke laag verdriet over kan hangen. Je staat er niet bij stil, want bij de meeste mensen lijkt het allemaal zo vanzelfsprekend te zijn. Ze maken een kindje en negen maanden later komt het gezond en wel ter wereld. Alsof het niets is. Dus je staat er niet bij stil dat het soms ook gewoon verkeerd kan gaan.

Tot wij zelf te midden van die hel kwamen te zitten.

Onze wereld bestond na het stoppen van de pil al heel snel uit frequente ziekenhuisbezoeken, wekelijkse echo’s, enorm veel bloedafnames, spuiten zetten, blauwe plekken, mood swings, pillen pakken, onderzoeken, heel veel verdriet en heel weinig blijdschap. Het ganse proces om te proberen zwanger te worden sloopte ons. We waren op. Dachten dat het nooit meer zou lukken. Dat een kindje voor ons niet weggelegd zou zijn.

Tot we in augustus van 2017 plots die mooie, positieve test hadden. Een echte knaller was het. We waren dolgelukkig en we durfden voorzichtig weer dromen van een toekomst met een kleintje in ons leven. Tot de droom na tien dagen uit elkaar spatte. Ons kindje had het niet gehaald. Een rauw verdriet kwam ons hoofd en lijf binnen. We huilden, we waren boos, we waren zo verdrietig. Want waarom was het niet gewoon goed kunnen gaan. De eerste keer dat verdriet was voor ons de ergste keer. Het was rauw en onverwacht. Het valt nog steeds niet te beschrijven hoe die eerste keer voor ons voelde. We krabbelden voorzichtig opnieuw recht en kropen opnieuw het onzekere vruchtbaarheidstraject in. Denkend dat we pech hadden gehad en het de volgende keer wel blijvend zou lukken. Maar ook de volgende keer in december was het niet goed. Dat was het al niet van bij de start. Deze keer was het verdriet stiller. Misschien omdat ik het deze keer wel had zien aankomen.

Loodzware maanden braken aan met een hele zware eerste IVF – poging en een ziekenhuisopname nadien. Net in de periode dat we eigenlijk hadden moeten bevallen van onze eerste, kleine wonder. Het was moeilijk, het was zwaar, er was veel verdriet, veel pijn ook. Maar we bleven doorbijten. Want met IVF zou het nu toch wel gaan lukken. De eerste terugplaatsing in juni lukte. Maar we voelden ons allang niet meer hetzelfde. Er was geen vreugde of geluk meer. Er was enkel nog angst. Pure angst. Want wat als ook dit kindje opnieuw van ons gestolen zou worden? We durfden niet meer hopen. Durfden niet meer geloven. En probeerden die lange weken tussen positieve test en eerste echo gewoon te overleven. Elke dag dat er bij kwam, was een extra dag gewonnen. Een dag langer zwanger. Een dag langer met het kleintje in mijn buik. We sleepten ons doorheen de dagen.

Maar nog voor we de eerste echo kregen, spatte ook deze droom keihard uit elkaar. Onze wereld stortte nog maar eens in. Weer een kindje dat de kans niet had gekregen om te mogen leven, weer een hartje dat nooit zou mogen kloppen en weer een lijfje dat nooit meer zou groeien. Altijd maar weer opnieuw. Drie sterrenkindjes hebben we nu. En alle drie zie ik ze even graag. Ook al waren ze nog zo ontzettend klein. Nog maar een “groepje cellen” voor de buitenwereld, maar voor ons al onze ganse wereld. Gestorven nog voor ze de kans hadden gekregen een klein mensje met een kloppend hartje te mogen worden.

Zwanger worden. Zwanger blijven. Het is allang geen sprookjeswereld meer voor ons. Dat kan het ook nooit meer worden. Er zal altijd een dikke laag van verdriet en gemis over hangen. Het besef dat we al mama en papa hadden moeten zijn, weegt ontzettend zwaar door. De boosheid dat het net bij ons telkens weer opnieuw misloopt ook. We geven niet op, dat zullen we nooit doen. Maar wat blijven we zo hard hopen dat de natuur ons ooit eindelijk wel goed gezind gaat zijn. Dat onze zo hard naar verlangde regenboogbaby ooit wel zal mogen groeien in mijn buik. Dat zijn of haar hartje ooit wel zal mogen kloppen tot het 100 jaar oud is. Dat het ooit wel levend in onze armen zal mogen liggen. Dat we al deze ellende hopelijk ooit voorgoed achter ons zullen kunnen laten.

Ons eigen bundeltje van geluk en liefde. Met blozende wangetjes en gebalde vuistjes. Dat is het enige waar wij nog van dromen, waar wij nog op hopen en waar wij nog proberen in te geloven. Samen.

Dank je Gebroken Dromen

Lieve “Gebroken Dromen” dank je wel dat je jouw verhaal over jouw zwangerschapsverlies wilde delen. Op jouw Instagram Gebroken Dromen deel je veel over jullie tocht naar een kindje maar ook op jouw eigen blog doe je dit heel open. Fijn en mooi dat je dit doet want ik weet zeker dat je hiermee andere wensmoeders ontzettend tot steun bent.

Als coach Zwangerschapsverlies vind ik het belangrijk om ook aan de moeders die hun kindje tijdens de zwangerschap zijn verloren een podium te bieden. Wil je hier meer over weten? Stuur me dan een bericht of kijk op de site van Lief Gedragen. Ook graag jouw verhaal delen? Je leest er meer over in dit artikel over Zwangerschapsverlies.

Liefs Kimberly

 

Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.