voorstelblog Petra voorstellen B&M blogger
Column Moms Zwangerschap

Hoe maak je de “keuze” voor een tweede kindje?

Een paar dagen geleden hebben mijn man en ik een besluit genomen over of we wel of niet nog een kindje zouden willen. Een beladen besluit, want wij ‘nemen’ geen kind (overigens doet niemand dat echt, maar het wordt zo makkelijk gezegd…). Wij hebben hier namelijk hulp bij nodig: ICSI. Dat is IVF maar dan net even anders. Als je daar meer over wilt weten, klik dan hier.

Dit vertelden ze niet bij biologieles

Mijn man en ik weten beiden hoe het zou moeten werken, we hebben allebei biologieles gehad, maar bij ons werkt het niet zoals we geleerd hebben. Er werd ons namelijk niet verteld dat sommige mensen kunnen seksen (haha, ik zei seksen) tot ze een ons wegen en toch geen kindjes kunnen ‘maken’. Ze vertelden niet dat mensen zoals wij alleen zelf de ingrediënten kunnen maken en aanleveren en dat andere mensen daar vervolgens mee aan de knutsel gaan, in één of ander klinisch lab gehuld in tl-licht. Ze hebben ons nooit geleerd dat het voor sommige mensen geen kwestie is van kaarsjes, romantische muziek en intimiteit, maar van pillen, injecties, inwendige onderzoeken en sedatie. En pijn, ik vergeet bijna nog de pijn.

Hoe beslis je of je nog een kindje wil?

De beslissing is dus al genomen, zoals ik zei. Maar ik vraag me nu af in hoeverre onze besluitvorming anders is geweest dan wanneer je het wél zelf gezellig kunt maken in de slaapkamer (of ergens anders in of buiten huis, whatever floats your boat). En: hoe besluit je überhaupt of je nog een kindje wil?

Overwegingen voor een brusje

Naast de praktische overwegingen (hebben we genoeg plek? kunnen we het betalen? kan het qua leeftijd? hebben we genoeg steun?) is één van de overwegingen geweest of we onze dochter een broertje of zusje zouden willen geven. ‘Geven’: zo van ‘Hier, een broertje!’, ook zo’n gek werkwoord in dit thema. Ik merkte namelijk dat er soms een soort van taboe rust op ‘enig kind’ zijn.

Ook hebben we bewust gekeken naar ons gevoel: voelt ons gezin zo compleet of zouden we graag uitbreiding willen? Overigens waren we in mijn optiek ook al een compleet gezin toen we nog maar met zijn tweetjes waren, dus deze overweging was snel beantwoord. Een andere overweging: zouden we negatieve tests weer aankunnen? Onze hoofden zitten namelijk nog vol van herinneringen aan een paar witte tests, maar met name aan positieve tests die uiteindelijk weer negatief werden.

Als we ‘gewoon hadden geprobeerd’ hadden we deze kort-positieve testen misschien niet eens opgemerkt, omdat je dan vaak niet zo vroeg test als in een traject, al is dat natuurlijk ook een individuele keuze geweest. En die tests hakken erin, dat onderschat ik nooit meer. Je wilt ook zo graag 2 streepjes zien, dat je iets ontwikkelt dat ‘lijntjesvisie’ heet. Je weet precies waar dat tweede streepje zou moeten komen en als hij er niet staat, projecteren je ogen dat tweede streepje gewoon op de zwangerschapstest.

Mijn lichaam en het wonder van een zwangerschap

En dan had ik natuurlijk nog overwegingen over mijn lichaam: kan dat een (tweede) zwangerschap aan? De zwangerschap van Lena was helaas geen feest. Ik kreeg zo’n beetje alle kwaaltjes uit het boekje, zat weken in een rolstoel als we erop uit gingen i.v.m. bekken-ellende en ben uiteindelijk ingeleid, omdat ik ook last had van een oud litteken op mijn buik dat vreselijke zenuwpijn gaf. Zwanger zijn is het grootste wonder ooit en ik heb nog nooit zoiets magisch meegemaakt, maar er met een volledig roze bril naar kijken? Nee, dat niet. Daarnaast speelt ook de angst voor miskramen mee, net zoals ik die had tijdens de zwangerschap. Na een jarenlang traject raakte ik het vertrouwen in mijn lijf bijna helemaal kwijt en dat woog zwaar op mijn stemming. Kan ik dat nog een keer aan?

Ons kind is de ideale baby

En dan was er nog de luxe-overweging, zoals wij die genoemd hebben. Ik schaam me er bijna voor om dit te zeggen, maar Lena is (bijna) een ideale baby! Ze slaapt sinds ze 2 maanden is door, ze is nooit ziek, we merken niks van de zogenaamde sprongetjes en huilen doet ze eigenlijk amper. Ze is bijna altijd vrolijk en wat we ook met haar doen, ze vindt het allemaal wel best. Dat is natuurlijk hartstikke fijn, maar wat is de kans dat een eventueel tweede kindje ook zo makkelijk is? Kijken we nu te rooskleurig naar een tweede kindje, omdat we ervan uit gaan dat een broertje of zusje ook zo ‘ideaal’ gaat zijn? Kunnen wij een ‘minder ideale’ baby wel aan?

Ingevroren embryo’s

Daarnaast hebben we een goed gesprek gevoerd over wel of niet weer een volledig ICSI-traject starten. We hebben namelijk nog embryo’s in het ziekenhuis liggen, die nu cryo’s heten, omdat ze ingevroren zijn. Alleen embryo’s terugplaatsen is een minder ingrijpend proces dan weer helemaal opnieuw beginnen met injecties en eicel-puncties. En aangezien we nog meer dan 1 cryo hebben en mijn leeftijd toch meespeelt, mogen we waarschijnlijk ook beslissen of we er 1 of 2 tegelijkertijd laten terugplaatsen, met bijbehorende kans op een tweelingzwangerschap. Ook een beslissing waar je tussen de lakens terwijl je luistert naar ‘Pony’ van Ginuwine (yes, Google that one) niet over nadenkt.

De conclusie over onze kinderwens

Een hoop factoren speelden dus mee. Factoren die niet voor iedereen tellen of niet voor iedereen even zwaar tellen. Overwegingen die vrij makkelijk te beantwoorden zijn, zoals ‘Ja, ons huis is groot genoeg en we kunnen het betalen’ en overwegingen die waarschijnlijk nooit helemaal expliciet te beantwoorden zijn, zoals ‘Ik weet niet goed of ik de pijn en teleurstelling weer aan zou kunnen.’

Door al dat denken, zou je bijna nog vergeten dat het ook een kwestie is van iets heel moois: van nieuw leven, van enorme blijdschap als het zou mogen lukken, van trots om een tweede kindje aan geliefden te mogen voorstellen.
En dat laatste is universeel, denk ik. Dat is een ultiem ‘doel’, of je nou hulp nodig hebt van knutselaars in witte jassen ergens in een lab of zelf thuis tussen de witte lakens met een fout muziekje op de achtergrond gaat proberen voor een tweede kindje.

Meer van Petra vind je hier.

Petra

Mijn naam is Petra, ik ben 35, getrouwd en sinds juni mama van dochter Lena. Lena is er gekomen na het doorlopen van een jarenlang fertiliteitstraject, een groot wonder dus! Sinds juni begeef ik me in een hele nieuwe fase in het leven, als moeder. Dat is een uitdaging, zeker gezien de andere dingen die gaande zijn. Om je een indruk te geven: ik ben psycholoog met een eigen praktijk, mijn man en ik dealen nog met de restanten van een vechtscheiding in zijn verleden, ik ben recent een webshop begonnen om mijn creatieve ei in kwijt te kunnen en oh ja, we wonen sinds deze maand voor minimaal een half jaar op Tenerife!

«

»