De zelfzorg van Suzanne
Column Moederschap

Fases, wie heeft ze verzonnen?

Fases, een liedje die ik de afgelopen tijd weer regelmatig in mijn hoofd hoor. Of het is een stemmetje, ik weet het niet. Ik vind het alleen erg vervelend en het minst leuke onderdeel van het moederschap. Ik kan het ook echt niet altijd hebben als Dex, ja Dex weer in een fase zit. En heel toevallig doorlopen puppies diezelfde fase. Het voelt hetzelfde als vrouwen die in dezelfde cyclus zitten. Dex die heel goed weet, want ja bijdehand, dat hij moet luisteren met de oren wilt dat de meeuwen op vakantie dit ook doen. Als ik hem dan vraag of hij ook moet luisteren met zijn oren zegt hij heel wij: “Nee mama..” Waarop ik denk: Nee dat is wel duidelijk kleine vriend.

Het is een fase, het is een fase

Ik kan hem dus best wel wat momentjes achter het behang plakken en als ik de behangplaksel heb opgeruimd duim ik dat deze fase maar even duurt. Overigens zijn er vriendinnen met oudere kinderen die me hebben ingefluisterd dat het nog wel even kan aanhouden. En mijn moeder zei laatst, die fases heb jij nog steeds. Nee top, bedankt mam!

De fase waar we momenteel inzitten is de Nee-Fase en ik ben lekker bij de hand fase. Acteren kan Dex heel erg goed en in veel gevallen vraagt hij MIJ of ik wil meedoen met huilen. “Tuurlijk lieve schat een fijne huilbui is niets mis mee..”. Ik blijf meestal erg rustig in die gevallen wat ik echt knap vind van mezelf. En laten we even reΓ«el zijn, ik ben natuurlijk ook maar een mens en ook ik heb momenten dat ik even zou willen gillen of mij opsluit op de WC. En dat doe ik ook wel eens. Dan wordt ik even heel boos, waar ik zelf dan wel van schrik. Mijn stem wordt dan net iets luider. Alleen Dex kijkt me dan aan en vraagt zich volgens mij af: “Jeetje mam, tijd van de maand?” Gelukkig kan hij me dat nog niet vragen. Ik voel mee met de mama’s die met hun peuters in dezelfde fase zitten en ik, maar ook deze mama’s zullen niet de enige zijn. Dan is het fijn te lezen dat we hier allemaal mee te maken hebben. Dex is een ontzettend lief kereltje, echt voorbeeldig in de meeste gevallen. Alleen zijn gehoor is niet zoals ze ons tijdens de test als baby hebben verteld. Nee joh, ik ga niet naar de dokter want daar hebben ze niets voor Oost-Indisch doof. Er is namelijk verschil als hij moet luisteren doet hij het niet en moet hij niet luisteren dan heeft hij ineens goed gehoord dat ik een koekje ofzo ga pakken. Boefje dus!

Ik ga gewoon weer half glimlachend als een boer met kiespijn door deze fase heen. Er zal vast wel weer een leukere fase op ons te wachten staan. En even tussen ons, ik kan er soms best wel mee lachen als hij zo bijdehand is. Ik zie dan een kleine Suus rondrennen die heel gevat kan reageren op sommige dingen. Ik hou dan ook heel veel van hem. Van zijn streken, van zijn lieve lach en van de knuffels die hij graag aan mama geeft. En tegelijkertijd ben ik ook super trots op hoe hij alles ontdekt, want angst heeft hij niet. Niet makkelijk voor mij, maar ik laat hem wel echt zijn risico’s nemen. En ik sta er naast hem op op te vangen, altijd! 

Herken je de fase? Stuur dan please wat hulp *knipoog*. 

Liefs mama Suus

«

»