Manon de onderzoeken voor die ene grote wens
Recente berichten Zwangerschapsverlies

De onderzoeken voor die ene grote wens

Eerder deelde Manon al haar verhaal over die ene grote wens, haar miskramen en de onderzoeken die zouden volgen om meer duidelijkheid te krijgen. Hoe ging het met de onderzoeken, wat is de uitkomst en hoe gaat het nu met Manon?

ThanX!!

We voelen ons regelmatig alleen in dit traject.
Veel mensen om ons heen begrijpen niet écht wat dit met je doet.
En gelukkig maar! Want dit gun je niemand.
Het leven gaat voor anderen door, terwijl voor ons de tijd stil lijkt te staan.
Daarom willen we jullie bedanken voor het delen van jullie eigen verhaal, het meedenken en de lieve berichten.
Heel bijzonder! Het voelde als een digitale shot liefde!

Lees ook: Die ene grote wens, wat ging er vooraf aan de onderzoeken?

Onderzoeken

De afgelopen maanden hebben voor ons in het teken gestaan van onderzoeken.
Na de derde miskraam wilden we toch heel graag weten of er een reden is waarom dit ons overkomt.
Thorben had die behoefte al wat langer, maar nu wilde ik ook wel graag antwoorden.
Toch bleef ik er vanuit gaan dat ze niets zouden vinden.

DNA onderzoek

Direct na miskraam nummer drie besloten wij de onderzoeken te laten doen.
Één daarvan is een DNA onderzoek. Hiervoor moesten Thorben en ik bloed laten afnemen.
De uitslag zou maanden duren, dus afwachten maar…

Olympisch kampioen gedachten verzetten

Het volgende onderzoek was kijkoperatie of er afwijkingen zouden zijn in mijn baarmoeder.
Noem het naïviteit of dom, maar tot een uur voor het onderzoek stond ik er amper bij stil wat ze gingen doen en wat ze konden vinden. Drie kwartier voordat we ons in het ziekenhuis moesten melden sprong ik toch nog maar even onder de douche, want ja het moet toch een beetje schoon zijn daaronder.. Tot dit moment dacht ik echt, dit doe ik even. Maar ineens schoten er allemaal rare gedachten door mijn hoofd. Wat nou als ze iets vinden waardoor we nooit kinderen kunnen krijgen? Of wat nou als ze een enge ziekte vinden? Gelukkig ben ik Olympisch kampioen gedachten verzetten, dus snel bedenk ik mij dat er maar 2 a 3% kans is dat ze iets vinden.

Nog even geniet ik van mijn heerlijke kokos shampoo… Iets met gedachten verzetten ofzo.
Maar het werkt voor mij.

Veel te laat vertrokken we naar het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen ging ik alleen naar binnen, want Thorben moest de auto nog parkeren. Hij zou mij later wel opzoeken. Vrij relaxed zit ik in de wachtkamer en de arts komt al snel. Ze stuurt Thorben weg en ik word naar een operatiekamer gebracht met 6! mensen.
Waarom zoveel? Het is toch een operatie zegt de arts. Ondertussen doe ik waar ik goed in ben, kletsen.
Hierdoor ontstaat er een ontspannend sfeer en val ik rustig in slaap. Het eerste moment dat ik mij weer kan herinneren klets ik de oren van het hoofd van de anesthesist over dat deze narcose 100% meeviel t.o.v. de anderen die ik al heb gehad. En Thorben mag direct bij mij en hij vertelt dat de arts niets gevonden heeft. Ze had al heel snel gezien dat mijn baarmoeder er goed uit ziet. Wat een opluchting!

Het herstel van deze operatie was iets minder makkelijk.
Ik voelde mij heel moe door de narcose.
Gelukkig had ik vakantie en kon ik gewoon even helemaal niets doen! Heerlijk.

Stollingsafwijkingen

Na de eerste miskramen wilden we niets weten van onderzoeken, maar toen we ons er iets meer in ging verdiepen kwamen we erachter dat het best wel eens zo zou kunnen zijn dat ik een stollingsafwijking zou hebben.
Dit vanwege het feit dat meerdere familieleden problemen hebben met de stolling van hun bloed. We hoorden van de arts dat ze deze afwijking vrij makkelijk onder controle zouden kunnen krijgen met medicatie. Stiekem kreeg ik de hoop dat dit de reden zou zijn van onze miskramen, dan konden ze er tenminste iets aan doen!

De onderzoeken voor die ene grote wens

Toen het tijd was om bloed te laten prikken zei een vrolijke laborante tegen mij, dat het een heel uitgebreid onderzoek was.
Ik geloofde haar niet. Er waren maar drie bolletjes gekleurd op mijn formulier.
Er kwamen zo’n 13!! stickers uit haar apparaat rollen, dus dat betekende 13 buisjes bloed afgeven. Gelukkig ben ik niet bang voor naalden en de gezellige laborante hielp goed mee door een gezellig praatje met mij te houden.
Die 13 buisjes leken erger dan het was.

Uitslag 1.0

Na het laatste bloedonderzoek werd ons verteld dat we binnen twee weken een uitslag zouden hebben. Ik ging er vanuit dat het ziekenhuis mij zou bellen, maar mijn collega’s spoorden mij aan om zelf te bellen.
De assistente vertelde dat er inderdaad uitslagen waren, maar dat zij deze niet mocht geven. De volgende dag zou een arts tussen 14.00 uur en 15.00 uur bellen.

Tot dit moment waren we nauwelijks bezig met de uitslagen, maar nu begon ik de spanning te voelen. Ik werd die dag onder schooltijd gebeld, dus kon niet opnemen. Toen ik na schooltijd terug belde, kreeg ik te horen dat de arts tot 19.00 uur kon bellen en dat ik maar moest wachten. Nu begonnen we er meer over na te denken en we hoopten ergens zódat er een oorzaak gevonden zou worden voor deze ellende. Maar dan wel een oorzaak die op te lossen was natuurlijk. Om 18.00 uur was ik nog niet gebeld en ik probeerde zelf te bellen. De balie medewerkster vertelde dat de poli gynaecologie al gesloten was en dat in mijn dossier stond dat het ‘afgehandeld’ was. Ik legde haar uit dat ik de arts helemaal niet gesproken had en dat ik na twee dagen wachten de spanning wel zat was.

Gelukkig snapte zij mij en heeft ze contact opgenomen met de arts. Na nog geen 10 min. belde ze terug met het nieuws dat de assistente gister niet goed had gekeken. Er was alleen bekend dat ik voldoende foliumzuur in mijn bloed had. Ik moest een beetje lachen en zei tegen haar dat ik daar wel vanuit was gegaan, aangezien ik al 2 jaar dagelijks tabletten inneem. Ze verontschuldigde zich voor haar onzorgvuldige collega en we maakten de afspraak dat de arts volgende week zou bellen met hopelijk meer nieuws.

Draak van een arts

Nu we wisten dat we weer een week moesten wachten op de uitslagen, konden we het weer loslaten. En eerlijk gezegd ging ik er maar vanuit dat ze op dat moment nog steeds geen uitslagen hadden, dan kon het alleen maar meevallen.

Weer duurde het vreselijk lang voordat ik gebeld werd. ’S avonds laat kwam het telefoontje. De arts vertelde dat er in geen van de onderzoeken afwijkingen gevonden zijn. Ik moest toch even van spanning huilen aan de telefoon en vroeg aan haar “ Wat nu”? Maar wat een draak van een arts was dit. Ze zei: “Tja, ik zie in je dossier dat je eigenlijk al 1,5 jaar zwanger bent. Je zou je lijf ook eens even een maand of drie rust kunnen geven en dan zal je zien dat het daarna helemaal goed gaat”. Ik was verrast door haar harde uitspraak en vroeg haar waarom ze dit zei? Ze gaf aan dat ze dit zei vanuit haar eigen ervaring. Ook zei deze arts nog even tussen neus en lippen door dat we bij een vierde miskraam altijd nog naar het UMC konden. Ik vroeg haar wat ze daar dan gingen doen. Haar antwoordt was: “Geen idee, dan moet je even op hun website kijken”.

Na deze uitspraak was ik wel klaar met de arts en ik beëindigde het gesprek. Eenmaal opgehangen moest ik even hard huilen. Wat was mij nu overkomen? Toen ik het Thorben vertelde wist hij ook echt niet wat hij meemaakte. Toch besloten we direct af te gaan op ons eigen gevoel en dit gesprek maar te laten voor wat het was. We nemen het deze arts wel echt kwalijk dat ze dit zo zei, alsof wij zelf al niet genoeg twijfelen over deze hele situatie. En met onze ‘eigen’ gynaecoloog hebben we het ‘wachten’ na elke miskraam heel duidelijk besproken. Zijn visie was, je lichaam geeft vanzelf aan wanneer ze er weer klaar voor is. Ben jij dat mentaal ook? Ga er dan voor. Je hebt namelijk geen garanties in dit hele traject.

En nu…

We hadden stiekem gehoopt op een oorzaak, maar wel een oorzaak waar ook een oplossing voor zou zijn.
En aan de andere kant zijn we zo blij dat ze niets ergs gevonden hebben. Gelukkig overheerst het laatste gevoel.
Het jaar is bijna voorbij en de uitgerekende datum van baby no2 komt steeds dichterbij. Dit doet ons beseffen dat het een zwaar jaar is geweest, met veel mooie dingen maar ook heel veel verdriet. Verdriet wat je niet makkelijk een plek geeft. Het blijft ons helpen om vooral naar alle mooie dingen te kijken en ook het verdriet toe te laten, zodat we daarna weer vrolijk verder kunnen gaan. Maar het verdriet is altijd aanwezig, al is het vaak op de achtergrond.
Ik ben heel trots dat Thorben en ik het nog zo fijn samen hebben. Dat we kunnen lachen om de meest stomme dingen, maar dat we ook samen kunnen huilen. Ook al verwerken we dit alles op een hele andere manier.
Als het even te moeilijk is, vinden we steun, troost en daarna weer lol bij elkaar. Die basis is sterker dan ooit.

Wat betreft onze kinderwens…

We zien het wel, de onzekerheid blijft, maar we gaan er vanuit dat we dikke, dikke, vette pech hebben gehad en kom maar op met dat nieuwe jaar!

Liefs Manon

Manon

Hé! Manon hier. Samen met Thorben woon ik in ons net verbouwde huis en ben ik juf van een toffe groep kleuters. Heerlijk vind ik het om anderen blij te maken met mijn creatieve uitspattingen. Dit doe ik inmiddels ook via mijn eigen bedrijf love2give. Daarnaast vind ik het heerlijk om naar het strand te gaan, feestjes te organiseren en te tennissen. Heel spannend vind ik het om jullie te vertellen over onze bumpy road naar hopelijk ooit een kindje.

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.