voorstelblog Petra voorstellen B&M blogger
Column Moms

De eerste Eerste Kerstdag

(En nee de titel is geen typefout) Misschien kun je je er iets bij voorstellen, misschien heb je het zelf meegemaakt of misschien is het een ver-van-je-bed-show: ‘eersten’ meemaken met een baby na een jarenlang fertiliteitstraject. Ook van toepassing in mijn geval: ‘eersten’ meemaken met een baby na zwangerschapsverliezen. Beide gaan je niet in de koude kleren zitten, net zoals jarenlang Kerst vieren zónder gevulde kribbe, maar mét een kinderwens je niet onberoerd laat. Al die jaren keek ik ergens naar uit en had ik een bepaald beeld over ‘hoe het ooit zal zijn’. En dan is het zo, maar toch niet helemaal. En daar denk ik dan iets over en daarna voel ik me schuldig. Verwarrend ja, laat het me uitleggen:

Kerst 2020

Eerste Kerstdag 2020 begon heel rustig. We hadden de 24ste één cadeautje voor Lena bewaard, want dat wilden we haar op een bijzondere plek laten uitpakken. Als je dan toch geen echt Kerstgevoel hebt, want warm weer en lichte dagen, dan ook maar er helemaal een alternatieve Tenerife-Kerst ervan maken! We vertrokken dus rond de middag naar de vulkaan/berg El Teide met het plan daar wat mooie foto’s te maken en Lena haar laatste cadeautje uit te laten pakken. En zo geschiedde: met 10 graden Celsius en blote voetjes (even vergeten dat we de hoogte in gingen…) heeft ze op een dekentje aan de voet van de Teide haar cadeautje uitgepakt. Zij met haar 3 turven hoog, in niemandsland, bij de hoogste berg van Spanje. Wauw! Lena’s eerste Eerste Kerstdag en onze eerste Eerste Kerstdag als haar ouders. Na een kwartiertje in de winderige kou pakten we alles weer in en gingen we weer op weg naar ons appartementje, een ervaring rijker.

Een dubbele Eerste Kerstdag

Op de terugweg zoek ik in de auto een radiostation op waar ze Kerstliedjes draaien. Er zijn er opvallend weinig of de ontvangst is zo hoog gewoon bar slecht. Na de hele bandbreedte zo’n beetje gehad te hebben, heb ik dubbel geluk wanneer ik ineens mijn favoriete Kerstliedje hoor: ‘Driving home for Christmas’. Van binnen schiet ik vol, maar ik probeer niets te laten merken. Manmanman, wat had ik Lena haar eerste Kerst veel liever thuis gevierd, in Nederland! In het donker in plaats van in het licht, met kaarsjes aan, want dat is veel logischer als het donker is, bij onze grote boom in plaats van naast een mini-boompje, met mijn eigen Kerstplaylist aan, aan een grote, mooi gedekte tafel, familie (binnen de beperkingen) op bezoek, kortom: alles!

Mijn beeld van Kerst tijdens al die jaren van behandelingen rijmt niet met wat we vandaag gedaan hebben en daar baal ik toch wel van, merk ik.
Nog geen milliseconde later gieren schaamte en schuldgevoel door me heen: waar haal ik het recht vandaan? Ben ik nu écht aan het klagen? Ben ik zó verwend dat ik over dit soort dingen teleurgesteld kan zijn? Ik bén moeder, ik héb een kind én ik ben iedere dag de hele dag bij haar! Ik heb de kans om met een wonderbaby Kerst te vieren: waar dan ook, in welke vorm dan ook.

Binnen een milliseconde daar weer na, denk ik: tuurlijk mag ik klagen! Ik mag toch ook ergens van balen? Ik mag toch een bepaald beeld willen beleven, omdat ik daar jarenlang naar uitgekeken heb? Ik heb dat gevoel ook al eens eerder ervaren: toen ik zwanger was, had ik enorm last van alle kwalen die je zo’n beetje kunt bedenken. Daar wil je soms over klagen, want het is gewoon rot en het doet gewoon pijn! Maar je wilt er ook níet over klagen, want je hebt tenminste het voorrecht om zwangerschapskwalen te hebben!

Mag het allebei?

En dat is dus wat vruchtbaarheidsproblematiek en de behandelingen die daarbij horen met je doen. Met mij, maar in mijn ervaring ook met velen anderen. Het geeft je kansen, kansen op een kind, kansen op het invullen van een lang gewild perspectief. Daar zal ik altijd dankbaar voor zijn! Ik heb het geluk gehad dat mijn kinderwens vervuld is.

Maar jarenlange behandelingen beroven je ook ergens van, als ik voor mezelf spreek: van voelen wat je voelt, denken wat je denkt en het daarbij laten. Het maakt dat je een soort van ‘zelfbevragingstactiek’ op jezelf loslaat, dat je nóg kritischer op je eigen denkwijze en gevoel wordt. Alsof je jezelf altijd in het grotere geheel moet plaatsen, vergelijkend met veel anderen die (nog) met lege armen staan. Alsof je het verplicht bent om op momenten van persoonlijk geluk of persoonlijke dompers te denken dat je alleen dankbaar mag zijn, dat je niet mag klagen. Alsof moederschap na IUI, IVF, ICSI of welke behandeling dan ook magisch is en geen baalmomenten kent…

Zou het ook allebei kunnen? Mag het naast elkaar bestaan? Mag ik zeggen: ik ben dagelijks dankbaar voor mijn dochter, ik weet dat ik ontzettend veel geluk heb gehad, maar soms baal ik ook een beetje als dingen niet lopen zoals ik me altijd heb voorgesteld?

Tot slot

Ik hoop dat ook dit geluid hardop mag klinken en niet alleen in gedachten van vrouwen zoals ik. Dat we ons realiseren dat we ook maar gewoon moeders zijn die ons best doen en niet één of andere uitzonderingsgroep die alleen maar een Instagram-realiteit mag leven. Misschien voel jij je net als ik, dan hoop ik dat je je door mijn verhaal wat minder schuldig, beschaamd of alleen voelt.

Of misschien doet dit verhaal je pijn omdat je helaas met lege armen staat. Dat vind ik oprecht heel erg voor je en ik gun je dat je wens vervuld wordt! Want zoals ik al eerder zei: het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten.

Liefs,
Petra

Petra

Petra

Mijn naam is Petra, ik ben 35, getrouwd en sinds juni mama van dochter Lena. Lena is er gekomen na het doorlopen van een jarenlang fertiliteitstraject, een groot wonder dus! Sinds juni begeef ik me in een hele nieuwe fase in het leven, als moeder. Dat is een uitdaging, zeker gezien de andere dingen die gaande zijn. Om je een indruk te geven: ik ben psycholoog met een eigen praktijk, mijn man en ik dealen nog met de restanten van een vechtscheiding in zijn verleden, ik ben recent een webshop begonnen om mijn creatieve ei in kwijt te kunnen en oh ja, we wonen sinds deze maand voor minimaal een half jaar op Tenerife!

«

»