Weer naar school na de quarantaine
Column Recente berichten

Daar gaat m’n kleine meid….

Vanmorgen was daar dan het moment: de kinderen gingen na 8 weken thuisquarantaine weer naar school. Dat maakte veel los bij me, ik neem je mee in de laatste 24 uur bij ons thuis.

Weer naar school na de quarantaine

Langzaam pak ik je tas in, de tranen schieten in mijn ogen. Jij staat onder de douche en nadat je klaar bent kom je nog even bij mij in het grote bed liggen. Samen kijken we het Jeugdjournaal waarin ze de afgelopen tijd bespreken en hoe ouders het volgens kinderen hebben gedaan met de thuisscholing. Je geeft me een 8 want: “je moest ook nog werken steeds en dat was best wel jammer”.

Samen kijken we verder en knuffelen elkaar. Je kruipt op een gegeven moment zowat in me als kinderen zeggen het wel spannend te vinden om weer naar school te gaan morgen. Zachtjes zeg je tegen me: “ik ook mammie”. Ik ook lieverd, ik ook.

Het is Moederdag en de hele dag geniet ik van jou, nog meer dan dat ik de afgelopen 8 weken heb gedaan. Alsof ik ieder moment in me op moet nemen, bewust moet zijn van jouw aanwezigheid. We knuffelen wat af vandaag en de “liefste mama van de wereld” vliegen me om de oren. Ik neem ze maar in me op, het is me zo dierbaar.
Naarmate de dag vordert begint het te voelen alsof het zwaard van Damocles boven me hangt, ik wil verdorie helemaal niet loslaten! Ik wil niet dat je naar school gaat en vind het doodeng!

Terwijl we zo samen in bed liggen denk ik aan vandaag en hoe ongelooflijk fijn het was. Dat ik je enorm ga missen en dat het steeds korte momenten zijn ( van 8.30 – 11.00). “Ik ga je zo missen mama, zouden we maar even kunnen videobellen hè?”. Ik doe mijn best om groot te blijven, sterk en je niet te veel mijn angsten mee te geven. Maar ik kan niet anders dan je gevoelens begrijpen, we hebben geen idee hoe het er in de klas nu uitziet en hoe het er aan toegaat morgen. Het is ook spannend!

Samen bedenken we wat we kunnen doen om bij elkaar te zijn en het allemaal wat minder spannend te vinden: we grijpen terug op een aantal beproefde methodes. Morgenochtend zetten we bij elkaar een hartje op de pols ( normaal op de hand maar dan wassen we hem er nu te snel vanaf) en doen elkaars luchtje op. “Mama, mag Woeffie mee?” vraag je me. “Uiteraard!” zeg ik je. Op jouw aanvraag mail ik meester met de mededeling dat Woeffie in je rugtas zit, normaal mag je geen speelgoed mee naar school dus je bent een beetje bang dat meester het niet goed vind. Je vraagt me of ik je ook weer op wil wachten op het plekje waar ik je afzet morgen, “uiteraard lieverd” zeg ik je.

Papa en ik brengen je naar bed, knuffelen je extra en spreken af dat je het gewoon mag zeggen als je het spannend vind of als er iets anders is. Zodra ik je deur dicht doe beginnen de tranen over mijn wangen te stromen, ik heb zo hard mijn best gedaan om je veilig te houden de afgelopen 8 weken. Met liefde had ik je nog wat langer thuisgehouden maar je wilde graag naar school, weer naar je vriendinnetjes. Alleen je beste vriendin heb je de laatste tijd gezien dus ik snap je volledig en volg jouw wensen hierin. Je gaat naar school morgen en zorg ervoor dat ik klaar sta om je op te vangen, je verhalen aan te horen.

Inmiddels is het maandagochtend en bijna tijd om te gaan. We lopen alles nog even na: de boekjes in je tas die je weer mee moet nemen, de afspraken van school en je wast je handen nog eens. Op naar school! Je pakt mijn hand vast en zegt: “ik vind het spannend mam”. Ik knik bevestigend naar je en samen lopen we door naar school. Het is een loopje van hooguit een minuut of 4 en waar ik normaal met je doorloop blijf ik nu staan aan de andere kant van het schoolplein. Ondertussen hebben we linten gezien die het schoolplein afzetten maar heb ik ook meester al zien staan. Je blijft bij me staan en samen kijken we waar meester is. Meester zie je niet maar wel de jas van je beste vriendin, ik wijs meester nog eens aan en op het moment dat je hem ziet horen we je naam over het schoolplein. Je bent gezien door je beste vriendin.

Je wacht nog even op een mevrouw die je verderop ziet lopen en op het moment dat we nog eens je naam horen besluit je te gaan. We geven elkaar een kus en ik zie aan je houding dat je jezelf moed aanpraat. Je kijkt niet meer om totdat je bij meester en je klasgenoten staat, ik kijk je na met de tranen over mijn wangen. Wat ben ik toch enorm trots op je! Je hebt het toch allemaal maar gedaan de afgelopen 8 weken en ook nu doe je het weer. Ik veeg de tranen van mijn wangen en draai me om, nu is het aan mij om mijzelf moed aan te praten en naar huis te lopen. Tot over 2,5 uur lieverd!

Liefs, Kimberly

Eerdere columns over de quarantaine:

De eerste weken van de quarantaine
Week 3 en 4 van de quarantaine
Weer naar school?

Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twee × een =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.