Kimberly en Evi in Snurk
Column Recente berichten

Berusting voor zover dat kan en gemis

Inmiddels staan we aan het begin van de 5e week quarantaine. Net zoals in week 1 en 2 gingen we nu ook weer door allerlei fases heen, maakten we dingen mee en worstelden we met het één en ander. Ik neem jou mee in de afgelopen 2 weken.

Week 3 en 4 tijdens de quarantaine

Ik weet niet zo goed wat ik voel, er lijkt een soort berusting over mij maar ook over Evi heen te komen. Het schoolwerk gaat redelijk gemakkelijk en ik vind tussendoor tijd om wat werk af te ronden. Gedurende de week begin ik hem toch te knijpen omdat opdrachten uitblijven, dat had ik niet verwacht! Ik blijk in aanmerking te komen voor steun en doe de eerste aanvragen bij de gemeente.

Zo verliepen week 1 en 2 bij ons.

Her en der blijkt dat we een korter lontje hebben dan gedacht en ik probeer met Evi te fietsen. Ze vind het heerlijk maar meerdere keren moeten we slalommen om oudere van dagen die met hondjes de fietspaden in het dorp bezetten. Evi wordt er boos om en op de terugweg halen we bij 2 winkels wat dingen voor de Pasen, Evi blijft buiten bij de fietsen op mij wachten. Bij thuiskomst geeft Evi aan niet meer te willen fietsen door die mensen die steeds op het fietspad lopen. Ze vind het eng en wil met Mark Rutte bellen omdat er een verbod op lopende mensen op het fietspad moet komen.

Het blijft me verbazen hoe laconiek sommige mensen over de hele situatie doen. Ik zie bij buren visite komen terwijl mijn buurvrouw in de zorg werkt. Maar ook die oudjes op het fietspad die vervolgens de weg voor verschillende mensen blokkeren en de enige optie tussen hen door (over de hondjes) is. De mensen die je maar vinden overdrijven wanneer je iets over hun gedrag zegt. De mensen die met elkaar in bollenvelden gaan staan voor foto’s. Ik snap er werkelijk niets van!

Spelen en Pasen

Evi en haar BFF missen elkaar enorm. Aangezien wij in quarantaine zitten en geen contacten met anderen hebben en het gezin van de BFF ook summier besluiten we de dames met elkaar te laten spelen thuis. De meiden vermaken zich enorm en wij hebben zowaar even geen omkijken naar de dames. Evi speelt ook een middagje bij haar vriendin en dat voelt heel dubbel: ik ben blij dat ik even alleen ben en rustig kan werken maar maak me zorgen om Evi. Ik vind het uiteindelijk een stuk minder rustig dan dat ik hoopte en heb een berg twijfels of ik er wel goed aan heb gedaan. We houden ons meer dan sterk aan de adviezen van het RIVM maar toch voelt het niet goed zonder mijn meisje veilig bij mij.

Ineens zijn daar de Paasdagen. Ik was ze een beetje uit het oog verloren dus daarom moesten er nog paaseitjes worden gehaald in de laatste week. Patrick haalde in de avond (want rustig) plantjes en paastakken bij het tuincentrum. We rommelden wat in de tuin en aten ons scheel aan de paaseitjes. De Paasdagen waren fijn en relaxed maar toch vond ik het hele rare dagen zo in quarantaine. Ik zag en hoorde aan mijn ouders tijdens het bellen dat zij ons erg missen, dat vind ik heel erg sneu.

Minder sociale contacten

An sich red ik het prima met een stuk minder sociale contacten, de introvert in mij vind het heerlijk om zich niet steeds voor te hoeven bereiden op sociale interacties. Maar dat ik zo zie dat mijn ouders het steeds zwaarder met hun gemis hebben, dat vind ik pittig. Aan de andere kant geeft Evi aan niet steeds te willen bellen met mijn ouders omdat zij ze dan teveel mist. De balans tussen de 2 is een moeilijke om te vinden.

Wekelijks heb ik met de blogvriendinnen een vrijmibo online en tussendoor hebben we veel app-contact. Heerlijk want zo kunnen we allemaal ons ei kwijt en kunnen we gewoon even kletsen met elkaar. Het bevalt dusdanig goed dat we het er al over hadden om ook na de quarantaine de vrijmibo erin te blijven houden. Nou heeft Evi dan altijd op dat tijdstip turnen maar goed, ik ga er maar vanuit dat dit voorlopig niet weer zal starten.

Thuisblijven of weer naar school?

Ondertussen komen er steeds meer geluiden dat na de meivakantie de scholen weer enigszins open zullen gaan. Ik vind het eerlijk gezegd doodeng! Zoals ik al eerder in deze blog schreef: ik heb haar liever veilig bij mij dan dat ik haar ergens anders een verhoogd risico laat hebben. Het is een moeilijke keuze die we op een gegeven moment zullen gaan moeten maken. De afgelopen week was het schoolwerk vooral een frustratie moment. Meester deed wat dingen anders dan voorgaande weken waardoor Evi haar overzicht af en toe kwijt was en ik een paar extra ballen kreeg om hoog te houden.

Frustrerend en moeilijk blijft het af en toe. We gaan het allemaal maar ervaren de komende weken. Iets anders kunnen we niet doen denk ik. Gelukkig komen er de laatste week weer wat opdrachten binnen, het geeft me rust en weer wat ademruimte. Blijkbaar zat ik er toch meer mee dan dat ik dacht. Hopelijk blijven de opdrachten de komende weken aanhouden, dat zou me enorm helpen. Duim je met me mee?

Blijf veilig en #BlijfThuis

Liefs, Kimberly

Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast bloggen op Beebs and Moms coach ik moeders en vrouwelijke ondernemers naar meer zelfvertrouwen en zelfzorg.

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 + acht =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.