Tessa voor Beebs and Moms
Column

Alles kunnen eten en valkuilen daarmee

“Zo, ik zit echt vol,” zeg ik na een lunch met luxe broodjes. Terwijl ik een chocolaatje in mijn mond steek. Want na elke maaltijd wil ik iets zoets, vol of niet. Zoetekauw; check. Vetklep; check. Van patatjes pinda tot zakken spekjes; ik lust het allemaal. Wat op zich niet zo’n punt zou zijn, ware het niet dat het nooit bij één snack of snoepje blijft. De hele dag door pak ik stukken chocola, eet ik koekjes en denk ik al na over wat er ’s avonds te snaaien is bij de borrel.

Als moeder alles kunnen eten?

Nu zou je denken dat ik daar flink van aankom, maar niets is minder waar. Hoe dat lukt weet ik niet, maar feit is dat ik mijn hele volwassen leven altijd rond hetzelfde gewicht zit, dat dichter bij ondergewicht in de buurt komt dan dat het de andere kant op gaat. Menig vrouw is er jaloers op. Snap ik. Maar inmiddels heb ik de valkuil in de gaten.

Stel je het volgende plaatje voor: een koffiekamer met voornamelijk vrouwelijke collega’s, waarvan de meesten op dieet zijn. Er staat een traktatie op tafel; zelfgebakken taart. Amper van gegeten vanwege eerder genoemde lijnende vrouwen. Wie denk je dat er een extra stuk wordt toegeschoven? Juist: de ‘slanke den’, want ‘die kan het hebben’. Hoe vaak ik deze uitspraak, of de klassiekere ‘jij moet er nog van groeien’, niet heb gehoord. En ja, ik kán het ook hebben, mits je alleen naar de kilo’s kijkt. Want een gezond eetpatroon krijg je er niet van. Als kind van de jaren ‘90 werd dat toch al lastig. Toen waren chips en snoep iets dat er bij hoorde, feestelijk en helemaal niet zo slecht. Hela hola kindercola! Maar zie me nu…

Bij het opvoeden van de oudste had ik dan ook een duidelijke visie. Ik gaf hem nooit diksap of limonade maar leerde hem water drinken (wat ik zelf niet lust). Snoep, koek en chips waren uit den boze. Tussendoortjes moesten verantwoord, en ik liet zijn wereld draaien om groente en fruit, boterhammen met zelfgemaakte vegetarische smeerworst en rozijntjes. Toen kwam mijn dochter. Omdat haar inmiddels kleuterende broer wat meer toegang kreeg tot de snoeppot was het automatisch lastiger haar van alles te ontzeggen. Daarbij komt dat ze het altijd haarfijn doorheeft als ik in de trapkast een koekje voor mezelf pak. “Ik ook koekje!” Dan kun je voor je kinderen nog zo leuk bedenken dat ze gezond moeten eten, als je zelf de hele dag met chocola rondloopt (“ik ook sookoolaaaa!”) wordt het moeilijk. Kinderen doen tenslotte niet wat je zegt. Kinderen doen wat jij doet. Mijn dochter in ieder geval wel.

Als mijn zoon en ik van school naar huis lopen hebben we het over later als hij groot is. “Ik ga later echt niet alles hetzelfde doen als jij,” zegt mijn zoon. “Nee, dat begrijp ik”. “Ja, want ik ga echt niet zo ongezond doen hoor”. Duidelijke taal. Mijn eerste neiging is om me een slechte moeder te gaan voelen omdat ik ondanks mijn opvoedkundige aanpak wel een verkeerd voorbeeld geef. Maar dan besef ik dat mijn zoon, ondanks mijn slechte voorbeeld, nu al nadenkt over wat gezond is en wat niet. En dat hij daar later zelf een bewuste keuze in kan maken. Hij heeft beide werelden gezien. Tijd om mijn dochter ook het verschil bij te gaan brengen. En om zelf, zo na de feestdagen, ook weer bewuster te gaan kiezen.

Tessa

Tessa

Hola! Mijn naam is Tessa. Ik ben 35 jaar, getrouwd met Oscar en moeder van Joas van bijna 6 en Lenna van bijna 3. In het dagelijks leven werk ik incidenteel als receptioniste en ben ik dus voornamelijk thuisblijfmoeder. Daarvoor heb ik zowel in het bedrijfsleven als in het basisonderwijs gewerkt. Buiten de dagelijkse beslommeringen besteed ik de overige tijd graag aan lezen, legpuzzels maken, podcasts luisteren en series kijken. Ook doe ik soms een poging tot sportiviteit in de vorm van een lesje Pilates. Ik ben dol op borrelen maar heb een hekel aan koken. En oh ja, ik hou ook best wel van schrijven dus 😉

«

»